Filter op onderwerp
‘Rapportage archeologische verwachtingswaarden Nederweert-Schoordijk Galgenberg (2018)’.
Auteur(s): Alfons Bruekers
Herkomst: STRABO (Ospel 2018).
Samenvatting: Op basis van historisch en kartografisch gegevensmateriaal is aannemelijk gemaakt dat de gemeentelijke executieplaats van Nederweert gelegen was op een terrein in de omgeving van Schoordijk en Wessemerdijk in Nederweert, ingeklemd tussen autosnelweg A2 en kanaal Wessem-Nederweert. De oudste vermelding van een galg op deze plaats dateert uit 1707, maar daarin wordt tevens gesproken van een van oudsher bestaande situatie. In 1750 werd de galg vernieuwd en tegen het einde van de 18e eeuw zal zij als onderdeel van de hervormingen van het rechtssysteem zijn opgeheven en afgebroken. De locatie was strategisch gekozen: in de nabijheid van de kruising van de oostwest- en noordzuid-verbindingswegen, en op een natuurlijke hoogte die ‘Het Berghsken’ werd genaamd.
‘Rapportage archeologische verwachtingswaarden Nederweert-Schoolstraat Hooghuijs (1950)’.
Auteur(s): Alfons Bruekers
Herkomst: STRABO (Ospel 2018).
Samenvatting: Op de kop van de Schoolstraat in Nederweert staan al sinds 1853 de opeenvolgende gebouwen van de aanvankelijk openbare lagere (jongens-)school van Nederweert, de later bijzonder lagere St. Lambertusschool. Ooit stond hier het zogenaamde Hooghuijs, een huis en boerderij van zeer grote afmetingen. De bewoningsgeschiedenis is vanaf ca. 1550 vrij goed bekend. Vanwege dezvoorname status van de bewoners zal dit huis zijn naam Hooghuijs hebben gekregen, naar analogie van vele voorbeelden uit de Brabantse Kempen. In 1750 verkochten de erfgenamen De Haes het huis en werd het tussen 1793 en 1811 afgebroken.
‘Rapportage archeologisch pendelonderzoek Weert en Nederweert (1987)’.
Auteur(s): Alfons Bruekers
Herkomst: STRABO (Ospel 2018).
Samenvatting: Een paragnost uit Weert heeft in 1987 met behulp van een pendel en kaartmateriaal archeologische locaties in het Land van Weert bepaald. Van de negen casussen was er slechts één overtuigend. De in deze rapportage gerepresenteerde aanpak en resultaten zijn niet wetenschappelijk onderbouwd en vertegenwoordigen niet de opvattingen van de auteur. Wel is het van belang om .e.e.a ten behoeve van toekomstige verificatie te documenteren.
‘Rapportage archeologische verwachtingswaarden Nederweert-Lambertushof (2017)’ .
Auteur(s): Alfons Bruekers
Herkomst: STRABO (Ospel 2018).
Samenvatting: De voorgenomen uitbreiding van een supermarkt aan Lambertushof in Nederweert en de daaraan gekoppelde herinrichting van de openbare ruimte daaromheen, rechtvaardigt nader archeologisch onderzoek naar een viertal op basis van historische documentatie aanwijsbare objecten in de ondergrond.
‘Rapportage muntvondsten Nederweert-Kerkstraat 56 (1982)’.
Auteur(s): Alfons Bruekers
Herkomst: STRABO (Ospel 2019).
Samenvatting: In de tuin van het pand Kerkstraat 56 in Nederweert werden gedurende een aantal jaren diverse losse muntvondsten verzameld. Deze munten, 26 in getal, kunnen alle als toevalsvondsten en –deposities worden beschouwd. De oudste dateerbare munt is van 1611 en de jongste van 1910. In alle gevallen betreft het de kleinste muntspecies, zoals halve oorden, oorden, duiten en stuiverstukken. De herkomst is zeer divers maar niet a-typisch voor deze streek: Hollands, Duits en Belgisch geld. Met name de fractie Luikse munten uit de 18e eeuw is dominant vertegenwoordigd. De in numismatisch opzicht meest opmerkelijke vondst is een Luikse oord uit 1745. Daarbij gaat het om een zeer a-typische versie die niet bekend lijkt in de numismatische literatuur.
‘Rapportage archeologische verwachtingswaarden Nederweert-Kerkstraat 58 Oude Kerkhof (2018)’.
Auteur(s): Alfons Bruekers
Herkomst: STRABO (Ospel 2018).
Samenvatting: Diverse historische en kartografische aanwijzingen vormen circumstantial evidence voor het vermoeden dat het oude kerkhof van de St. Lambertuskerk in Nederweert oorspronkelijk ovaalvormig en omgracht zal zijn geweest. Aangetoond is dit echter nog nooit. In deze rapportage worden alle feiten, aanwijzingen en vermoedens op een rijtje gezet en wordt een aanbeveling voor verder onderzoek geformuleerd.
‘Rapportage archeologisch onderzoek Nederweert-St. Lambertuskerk (1934-1985)’.
Auteur(s): Alfons Bruekers
Herkomst: STRABO (Ospel 2017).
Samenvatting: Hoewel de RK St. Lambertuskerk van Nederweert, wier oorsprong terug gaat tot de middeleeuwen, nooit is onderworpen aan systematisch archeologisch onderzoek, zijn er gedurende enkele momenten wel terloopse archeologische waarnemingen verricht. Bij de aanleg van vloerverwarming in de noordbeuk, in 1934, werden grafkelders blootgelegd waaronder het graf van een geestelijke. Tijdens het herstel van de oorlogsschade in 1949 vond men minstens twee grafzerken uit de 17e en 18e eeuw waarvan er één (familiegraf Beys) werd ingemetseld in de torenmuur en de andere (familiegraf De Haes) wel bewaard lijkt te zijn maar momenteel aan het zicht onttrokken is. De vernieuwing van de vloerverwarming in 1980 legde sporen bloot van de vergroting van de kerk in 1841, waarbij het schip werd verlengd tot de huidige afmetingen. Een toevalsvondst uit 1985, tenslotte, kan in verband worden gebracht met het vermoedelijk bij de uitbreiding van de kerk in 1841 verdwenen graf van de in 1795 overleden pastoor-deken Lambertus Stoutemans.
‘Rapportage archeologische verwachtingswaarden Nederweert-Hageldor (1981-1985)’.
Auteur(s): Alfons Bruekers
Herkomst: STRABO (Ospel 2018).
Samenvatting: De Hageldor is een oud akkercomplex in het westen van de gemeente Nederweert. Op basis van archiefonderzoek, analyse van oude kaarten en hoogteprofielen is aangetoond dat het hier gaat om een zeer bijzonder en waarschijnlijk goed-geconserveerd middeleeuws esdek-complex waarvan de graven van Horne, tevens heren van Weert en Nederweert, het tienrecht bezaten. Op basis van de analyse van hoogtemetingen wordt vermoed dat zich in het noordwesten van de Hageldor een omwald middeleeuws boerderij-erf heeft bevonden.
‘Rapportage muntschatvondsten Nederweert-Kreijelerschans (1934)’.
Auteur(s): Alfons Bruekers
Herkomst: STRABO (Ospel 2018).
Samenvatting: Kort achter elkaar werden in 1934 nabij de Kreijelerschans in Nederweert twee muntschatvondsten gedaan. Beide schatvondsten bestonden uit enkele tientallen Spaans-Nederlandse zilveren daalders en schellingen uit de eerste decennia van de 17e eeuw. Van één van beide deposities staat vast dat die op of bij de oude vluchtschans werd gevonden. De sluitmunt daarvan dateert uit 1638 terwijl de schans in of kort voor 1636 werd opgericht. Daaruit kunnen we concluderen dat de begraving en de ingebruikname van de schans gecorreleerd zijn.
‘Rapportage archeologische verwachtingswaarden Nederweert-Eind, Eind 41-49 (2021)’.
Auteur(s): Alfons Bruekers
Herkomst: STRABO (Ospel 2021).
Samenvatting: Het onderzoeksgebied tussen de adressen Eind 41 en Eind 49 in Nederweert-Eind heeft uiteenlopende en in wetenschappelijke waarde sterk uiteenlopende archeologische verwachtingswaarden. Deze bestrijken een tijdvak van (in principe) de romeinse tijd tot de 20 e eeuw. De motivatie voor uitgebreider archeologisch onderzoek ter plaatse leunt in hoofdlijn op met name op twee wetenschappelijke argumenten: 1. Deze locatie betreft de eerste mogelijkheid tot het ijken van de archeologische verwachtingswaarden van het nog open landelijke gebied aan de oostzijde van de weg Eind dat in de komende jaren tot ontwikkeling gaat worden gebracht. 2. Het onderzoek kan ingepast worden in een breder cultuurhistorisch en archeologisch onderzoek naar de voormalige landweer van Nederweert-Eind.
‘Rapportage archeologische verwachtingswaarden Nederweert-Burg. Hobusstraat (2018)’.
Auteur(s): Alfons Bruekers
Herkomst: STRABO (Ospel 2018).
Samenvatting: Het onderzoeksgebied Burgemeester Hobusstraat in de kern van Nederweert bevat een aantal objecten van historisch/archeologisch belang. Aanbevolen wordt om hier specifiek (vervolg-)onderzoek naar te verrichten. Het betreft de laatmiddeleeuwse dorpscontour, de bedding van de Weerterbeek (1867), het voormalige Kapelaniegebouw (1788) en de vermoedelijke locatie van een klokkengietersoven (1787).
‘Rapportage bouwhistorisch onderzoek Weert-Rosveltermolen (1984)’.
Auteur(s): Alfons Bruekers
Herkomst: STRABO (Ospel 2018).
Samenvatting: Als we aannemen dat er van de in 1920 afgebroken Rosveltermolen nog funderingssporen bewaard zijn gebleven, dan bevinden die zich onder of in de periferie van de noordelijke rijbaan van de Ringbaan-Noord tussen Weert en Nederweert. Daarmee is het permanent ontsluiten en/of zichtbaar maken daarvan lastig, zo niet onmogelijk. Bij een goedgekozen locatie in de periferie van de Ringbaan-Noord zou een dergelijk monument of herdenkingsteken een niet al te groot planologisch obstakel hoeven vormen voor de inrichting van de fabrieksterreinen.