Filter op onderwerp
‘Rapportage naamgeving leefbaarheidspark De Uijtwijck (2015)’.
Auteur(s): Alfons Bruekers
Herkomst: STRABO (Ospel 2015).
Samenvatting: Door dhr. Thijs Mansvelt, bestuurslid van Stichting Leefbaarheidspark Nederweert werd in april 2015 een verzoek ingediend voor het krijgen naamsuggesties ten behoeve van het in voorbereiding zijnde ‘Beleef-, ontmoetings- en doepark’ op het voormalige O.L.S-terrein aan de westzijde van de bebouwde kom van Nederweert. Op grond van een historische toponiemenstudie in de omgeving van het park werd uiteindelijk de naam ‘De Uijtwijck’ voorgesteld en gekozen. De naam Uijtwijck als aliasnaam van de nabij het projectterrein gelegen en in 1980 verdwenen boerderij 'De Plucksack' was een vernoeming naar een van de bewoners in de 16e eeuw. George (of Joris) van Uijtwijck was rentmeester geweest van de laatste graaf van Horne, Philips van Montmorency.
‘Stukken betreffende de geschiedenis van Weert’.
Auteur(s): Dalmatius van Heel
Herkomst: De Maasgouw: orgaan voor Limburgsche geschiedenis, taal- en letterkunde 21 (1899) 71.
Samenvatting: Betreft toestemming tot voortgang bouwen kapel op Hushoven onder voorbehoud van goedkeuring door de prins van Chimay. [ca. 1700]
‘Rapportage bouwhistorisch onderzoek Weert – kasteel Nijenborgh (2021)’.
Auteur(s): Alfons Bruekers
Herkomst: STRABO (Ospel 2021).
Samenvatting: Een rentmeestersrekening uit 1606 geeft een gedetailleerde bouwhistorische beschrijving van de toestand en inrichting van het voormalige kasteel Nijenborgh op de Biest in Weert. Een analyse daarvan geeft mogelijk richting en onderbouwing aan het in de zomer van 2021 uit te voeren archeologisch onderzoek op het terrein van de voorhof van het kasteel.
‘Rapportage bouwhistorisch onderzoek Weert-Molenhuis Rosveld (1984-1992)’.
Auteur(s): Alfons Bruekers
Herkomst: STRABO (Ospel 2018).
Samenvatting: Bij de afbraak in 1984 van de uit 1763 daterende molenaarswoning aan de Molenweg 103 te Nederweert-Rosvelt werden bouwhistorische waarnemingen verricht. Opnieuw was dat het geval in 1992 toen de nieuwbouwwoning ter plaatse werd afgebroken ten behoeve van de aanleg van het industrieterrein Kampershoek (inmiddels grondgebied van de gemeente Weert geworden). Tot de meest markante objecten die werden gevonden, behoort een serie van vier zogenaamde broekstenen. Dit zijn natuurstenen glijlagers waarin de wiekenas van een windmolen werd gelagerd. De herkomst van de vier blokken (waarvan één volledig en de andere drie in fragmentvorm) is zonder twijfel toe te schrijven aan de naastgelegen standaardmolen St. Petrus. Deze werd vermoedelijk in de 16e eeuw gesticht en heeft gefunctioneerd tot 1920. Voor de vier broekstenen geldt vanwege hun hergebruik als bouwmateriaal een terminus ante quem van 1763.
‘Rapportage naamgeving Burg. Spiertzplein Nederweert (2002)’.
Auteur(s): Alfons Bruekers
Herkomst: STRABO (Ospel 2023).
Samenvatting: In januari 1999 verzocht de Gemeentelijke Commissie Straatnaamgeving Nederweert aan A. Bruekers namens de Nederweerter erfgoedorganisaties om een voorstel te ontwikkelen voor de naamgeving van het binnenterrein aan de Houtmolen in Nederweert. De op basis van historische bronnen voorgedragen naam en door de commissie gesteunde naam Weerterbeekhof werd uiteindelijk niet doorgevoerd en het terrein ging in 2002 Burg. Spiertzplein heten. De hoofdreden die het College van B&W aanvoerde om niet te opteren voor de naam Weerterbeekhof was omdat die naam in de ogen van het bestuur verwarrend en zelfs onwenselijk was aangezien die de indruk kon wekken dat de naam in de buurgemeente Weert zou liggen. Een bij tijd en wijle gevoelige zaak, althans op bestuurlijk niveau.
‘Rapportage naamgeving bedrijvencentrum Staaterhuis (2010)’.
Auteur(s): Alfons Bruekers
Herkomst: STRABO (Ospel 2023).
Samenvatting: In februari 2010 werd Alfons Bruekers van de Stichting Geschiedschrijving Nederweert benaderd door Joost Noyens, directeur van de firma Isidorus Mengvoerders Weert, die op 1 januari 2010 was gefuseerd met Boerenbond Nederpeel (eigenaar van de voormalige Boerenbond in Nederweert-Staat). Als naam voor het nieuwe bedrijvencentrum werd gekozen: Staaterhuis. Dit is een niet op historische maar taalkundige en topografische gronden gebaseerde pendant van een historisch gebouw (het Straterhuijs) dat zich ooit aan de noordelijke begrenzing van de Kerkstraat bevond. Het bedrijvencentrum ligt aan de zuidelijke begrenzing van diezelfde Kerkstraat en vormt in die zin onderdeel van een tweeëenheid Straterhuijs-Staaterhuis
‘Rapportage naamgeving bedrijvencentrum De Vuurmolen (2017)’.
Auteur(s): Alfons Bruekers
Herkomst: STRABO (Ospel 2017).
Samenvatting: Door mw. Lia Stockmans, ondernemer in Nederweert, werd in juli 2017 een verzoek ingediend voor het krijgen van naamsuggesties ten behoeve van het bedrijvencentrum of bedrijfsverzamelgebouw op het industrieterrein Pannenweg in Nederweert. Op grond van een historische toponiemenstudie in de omgeving van het park werd uiteindelijk de naam ‘De Vuurmolen’ voorgesteld en gekozen. ‘De Vuurmolen’ was de naam van de in 1852 op de oever van de Zuid-Willemsvaart gestichte koren- en oliemolen. De molen werd door een stoommachine (vandaar: vuurmolen) aangedreven en was een grote innovatie in die tijd. Zij markeert het begin van de industriële revolutie in Nederweert.
‘Rapportage naamgeving appartementencomplex Brugstraat-Staat Nederweert (2005)’.
Auteur(s): Alfons Bruekers
Herkomst: STRABO (Ospel 2023).
Samenvatting: In oktober 2005 wendde mw. Maureen Strijbos zich namens de Vereniging van Eigenaren van het nieuwe appartementencomplex op de hoek Brugstraat-Staat in Nederweert, tot de Stichting Geschiedschrijving Nederweert. Voorgesteld werd om het complex Luciahof te noemen, naar de voormalige kapel die aan St. Lucia gewijd was en zich op de hoek van het complex had bevonden. Bovendien zijn gebouw- en straatnamen die op vrouwennamen gebaseerd zijn, schaars goed in Nederweert. Het naamvoorstel Luciahof werd besproken in de vergadering van de Vereniging van Eigenaren van 17 november 2005. Daar kwamen de handen niet over elkaar en kreeg de naam ‘Staterbrug’, een niet-historische samentrekking van de straatnamen Staat en Brugstraat, de voorkeur. Maar ook die naam werd uiteindelijk niet geïmplementeerd.
‘Rapportage verkennend booronderzoek Nederweert-Eind Tiskeshook (2021)’.
Auteur(s): Alfons Bruekers
Herkomst: STRABO (Ospel 2021).
Samenvatting: Op de hoek van de Kruisstraat en de Kruiszijweg in Nederweert-Eind stond een vervallen boerderij, genaamd ‘Bi-j Tiskes’. Op grond van archivalisch en luchtfoto-onderzoek werd verwacht dat zich in het te ontwikkelen gebied archeologisch gezien interessante bodemsporen van een defensieve landweerstructuur bevinden. Om die reden zijn zowel een buro-onderzoek als een kleinschalig verkennend grondboringenonderzoek uitgevoerd. Daarbij werd de gracht van de landweer vastgesteld.
‘Rapportage archeologisch onderzoek Nederweert-Gebleektendijk Celtic Field (1939-1996)’.
Auteur(s): Alfons Bruekers
Herkomst: STRABO (Ospel 2018).
Samenvatting: In de omgeving van de Gebleektendijk in Nederweert-eind bevinden zich de resten van een groot prehistorisch raatakkersysteem of celtic field. In eerste instantie is het herkend bij de analyse van luchtfoto’s maar het onderzoek ter plaatse heeft een voorgeschiedenis die terug gaat tot 1939.De hoge zeldzaamheid van dit type prehistorische akkercomplexen, althans in Zuid-Nederland, en de naar omstandigheden onaangeroerde toestand ervan bepleiten opname op de (archeologische) monumentenlijst van Nederweert. Een procedure daartoe is dan ook reeds aangezet.
‘Rapportage onderzoek conflictarcheologie munitiedepot WOII Waatskamp Ospel (2023)’.
Auteur(s): Alfons Bruekers
Herkomst: STRABO (Ospel 2024).
Samenvatting: In 1939 besloot het Ministerie van Defensie tot de bouw van een munitiedepot in Ospel-Waatskamp. Dit vormde een ondersteunend onderdeel van een van de vele verdedigingswerken waaruit de Peel-Raamstelling bestond. De kanalen Noordervaart en Zuid-Willemsvaart vormden een strategisch onderdeel van de verdedigingslinie die ten doel had Nederland te beschermen tegen een Duitse inval. Het rapport beschrijft de resultaten van het bureau-onderzoek naar de geschiedenis van het object en van een verkennend booronderzoek naar de eventuele aanwezigheid van bouwkundige restanten ervan. Het munitiedepot – in de volksmond het ‘Menusie huuske’ genoemd - werd in 1939 gerealiseerd en bestond uit een klein gebouw met zadeldak en alle uiterlijke kenmerken van een burgerwoning, met het klaarblijkelijke doel het object voldoende te camoufleren voor vijandelijke verkenners.
‘Rapportage onderzoek conflictarcheologie mitrailleurnest WOII Bredeweg Nederweert (1985)’.
Auteur(s): Alfons Bruekers
Herkomst: STRABO (Ospel 2023).
Samenvatting: In 1985 startte de gemeente Nederweert met de uitvoering van het uitbreidingsplan Bredeweg/Molenweg. Eén van de infrastructurele aanpassingen in dat kader was het veranderen van de aansluiting van de Molenweg op de Bredeweg. In het voorjaar van 1985 werden de wegwerkzaamheden uitgevoerd. Naast resten van een oude boerderij werd tijdens dat onderzoek ook een aantal sporen uit de Tweede Wereldoorlog gevonden. Die werden slechts voorzichtig onderzocht met het oog op risico’s ten gevolge van mogelijk aanwezige onontplofte munitie. Twee grote kuilen en een greppel vielen op. Die konden worden mede vanwege hun ‘verse’ verschijningsvorm geïnterpreteerd als resten uit de Tweede Wereldoorlog. De greppel was het restant van een mitrailleurnest. De geschutrichting was in noordelijke richting, richting Someren.